فیروزه و مروارید در ایران
ژان باتیست تاورنیه، جهانگرد فرانسوی در عهد صفوی بارها به ایران سفر کرده و مشاهدات خود در رابطه با ایران را در قالب سفرنامهای به رشته تحریر درآورده است او در بخشی از این سفرنامه به جواهرات ایران اشاره کرده و در توضیح اوضاع فیروزه و مروارید این کشورمینویسد:
![فیروزه و مروارید در ایران](https://static1.revayatnameh.com/thumbnail/qwdnYvTsOnwO/avrToWFJiXzZjqsnTEew5Ijfh-MSwqEzPvfp-sM4_DdIY4f6D23CqPxHCqClHzFEjzIPXdc6WljpKjk5NR4mp9_cnrLMgApOlHvlRaqwvoA,/1.jpg)
«فیروزه را از سه چهار منزلی مشهد از کوهی به نام فیروزکوه بهدست میآورند. معدن قدیمی اکنون تنها برای دربار نگهداری میشود. فیروزه معدن جدید که همگان میتوانند خریداری کنند، به مقدار فراوان حاصل میشود ولی رنگ و آب آن مانند فیروزه معدن کهنه نیست.
مروارید نزدیک جزیره بحرین در میان خلیجفارس صید میشود و مرواریدهایی را که از یک حد درشتی بالاتر باشد؛ شاه برای خود نگه میدارد، اما چیز چندانی به دست شاه نمیآید، زیرا غواصان با زرنگی آنها را پنهان میکنند.»
منبع: ژان باتیست تاورنیه، سفرنامه تاورنیه، ترجمه حمید ارباب شیرانی، نیلوفر، ۱۳۸۲.